Eindelijk was het weer zover. Drie jaar na mijn vorige bezoek aan Londen mocht ik er vorige week nog eens terug naar toe en wat had ik daar naar uitgekeken. De reis naar daar verliep vlot. We geraakten tijdig in het station van Mechelen om van daaruit met de trein naar Brussel Zuid te reizen om dan daar op de Eurostar naar Londen te stappen. Ik was weer goed voorbereid en had een hele hoop medische documenten mee waar uiteindelijk niet naar gevraagd werd. Dat hebben we natuurlijk het liefst.

Doordat alles vlot liep kwamen we kort na de middag aan in St. Pancras en konden we nadat we onze koffers in het hotel waren gaan afzetten de eerste dag alvast iets doen. Dat werd uiteindelijk een rustige korte wandeling langs de Oxfam Bookshop naar de Forbidden Planet waar ik heel wat boeken zag. Sommige kregen een plaatsje op mijn “misschien als mijn tbr wat is gezakt” of mijn “ik-negeer-mijn-tbr-even-en-zet-ze-op-mijn-verjaardagswenslijst”. Van anderen maakte ik dan weer foto’s omdat ze een plekje verdienen in een toekomstige Raaf in de Spotlight of titel-blogpost. Twee gelukkigen (al is dat misschien relatief vermits ik niet weet hoelang het duurt vooraleer ik ze kan lezen) werden meteen gekocht.

Vermits ik tijdens het bewonderen van al die boeken een melding kreeg dat mijn suiker te hard was gezakt verhielpen we dat met een lekkere blueberry matcha en een vanille bun. Om dan vervolgens terug naar het hotel te wandelen zodat we onze kamer konden controleren en onze bagage konden deponeren. Plus ook even rusten totdat we naar Maxwell’s konden gaan waar we die avond hadden gereserveerd.

Dag 2

Na een korte nacht en weinig slaap genoten we de eerste keer van het ontbijtbuffet in ons hotel om vervolgens meteen naar de grote Waterstones aan Piccadilly Circus te rijden. Ik vond het heel fijn om rustig wat te kunnen ronddwalen in die grote winkel. Maar ondanks het zien van verschillende kaarten, stationary en boeken wist ik me toch in te houden en me te beperken tot één boek. Knap hé! Mijn tbr zal me ongetwijfeld dankbaar zijn. Het kaartje vind ik nog steeds mooi maar net geen 5£ is wel echt veel voor een kaart. Het is immers geen pop-up of interactief exemplaar. Gewoon een mooie kaart met leuke details. Niet meer dan dat.

Na het bewonderen van behoorlijk wat fantasyboeken

wandelden we via een binnenweg naar St. James Park waar we op de brug van het mooie uitzicht genoten. Aan de ene zijde Buckingham Palace en grijze wolken, aan de andere zijde een blauwe hemel en London Eye. We deelden onze lunch in St. James Café

en wandelden vervolgens door naar de Thames waar we even van het uitzicht genoten zodat ik alweer even kon rusten vooraleer we naar de National Gallery gingen waar ik blijkbaar wel veel bekeek maar amper foto’s maakte.

Na een 3-uurtje (en alweer een rustpauze) wandelden we richting de pub waar we die avond hadden gereserveerd. Maar op weg naar daar stapten we binnen bij Liberty, een heel mooie winkel zowel qua architectuur als qua indeling

en stopten we even bij Hamley’s waar het op een dinsdag goed te doen was qua drukte maar ik in het weekend best zo ver mogelijk van kan wegblijven volgens mijn nicht. Dankzij de culinaire tips van een andere nicht (Dag Kaat!) belanden we die avond bij The Windmill, Mayfair waar ik een lekkere Fisherman’s Pie at.

Dag 3

Tja, het gaat hier net als bij het vorige Londen-bezoek voorspelbaar worden qua nachten maar ook dit keer bleek elke nacht te kort te zijn. Wel fijn dan om tijdens een uitgebreid ontbijt rustig aan wakker te kunnen worden. Er waren de tweede dag precies wat teveel prikkels voor me en mijn lichaam was ondertussen al twee dagen aan het aangeven dat ik meer aan het doen was dan dat ik zou moeten doen. Maar hé, ik kom niet elke maand in Londen dus ik wilde graag zoveel mogelijk bekijken en de sfeer opsnuiven.

Deze dag stond er een bezoekje aan het Sir John Soane Museum op de planning. We hadden vooraf elk nagedacht over wat we graag wilden zien én dit was iets waar ik zelf heel benieuwd naar was. Langs de voorzijde van het gebouw lijkt het een gewoon rijhuis maar – en dat was natuurlijk te verrassen vermits het de woning van een architect was – er zat een bijzonder gebouw achter de gevel verborgen. Het huis was zo afgeladen vol dat ik bij ieder hoekje dat we omdraaiden en elke smalle gang waar we doorheen wandelden schrik had om per ongeluk iets om ver te lopen. Ik denk niet dat ik al ooit eerder zo dicht bij kunstwerken heb gestaan zonder dat er een glazen kast omheen stond.

Onze timing was goed want toen we het gebouw verlieten stond er al een lange wachtrij. We genoten even van het mooie weer in het parkje dat tegenover het museum ligt en gingen vervolgens naar Convent Garden waar ik mijn favoriete matcha thee kocht bij Bird & Blend en we ook even gingen kijken bij London Graphic Center

en Choosing Keeping. Ik had mezelf voorgenomen dat ik daar de hoge prijzen mocht negeren en een notitieboek mocht uitkiezen maar er was eigenlijk niets wat echt mijn aandacht trok wat me dus (al helemaal gezien de kostelijke voorraad matcha thee die ik wél kocht) behoorlijk wat geld bespaarde. Hierna was het alweer bijna 3-uur dus besloten we even een lekkere rustpauze in te lassen

om vervolgens met de underground naar Pimlico te rijden. We hadden immers die avond bij een tweede pub gereserveerd en wilden dat combineren met een bezoekje aan Tate Britain dat er dichtbij ligt.

Waar ik in de National Gallery slechts een tweetal foto’s maakte haalde ik hier veel vaker mijn gsm boven.

Want wat was er veel moois te bewonderen

en dat in zoveel verschillende stijlen. We sloten de dag af met een lekker etentje bij Morpeth Arms waar het opmerkelijk luider was dan bij The Windmill waar we in een zaaltje achterin zaten terwijl we hier te midden van alle mensen die na hun werk iets kwamen drinken zaten.

Vermits mijn reisverslag én het aantal gemaakte foto’s weer behoorlijk uitvoerig zijn heb ik het opgesplitst in twee blogposts. Deel twee verschijnt hier binnen enkele dagen.